Charakterystyka rasy
Koza anglonubijska należy do dużych ras i jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych kóz świata.
Łączy efektowny wygląd, wysoką wartość użytkową oraz wyjątkowy temperament. Uznawana jest za rasę wszechstronną – cenioną zarówno w hodowli mlecznej, jak i mięsnej, w gospodarstwach rodzinnych, jak również w stadach nastawionych na selekcję hodowlaną.
To zwierzę inteligentne, kontaktowe i silnie związujące się z człowiekiem.
Najbardziej charakterystyczną cechą rasy jest głowa o wyraźnym, szlachetnym profilu.
Typowe są:
wypukły, tzw. rzymski nos,
szerokie czoło,
wyrazista, arystokratyczna linia głowy,
żywy, inteligentny wyraz łagodnych oczu.
Znakiem rozpoznawczym rasy są długie, szerokie, miękkie uszy, osadzone nisko i zwisające w dół. Powinny być na tyle długie, aby ich końce można było złączyć przed nosem zwierzęcia.
Anglonubijka
Jest kozą dużą, elegancką i harmonijnie zbudowaną:
– długa szyja,
– mocny, prosty grzbiet,
– dobrze rozwinięta klatka piersiowa,
– szeroki zad,
– mocne, suche kończyny,
– żywy i pewny ruch.
Jest rasą większą i cięższą niż wiele innych ras mlecznych.
Wymiary i masa ciała
Kozy:
– wysokość w kłębie: zazwyczaj 75–90 cm,
– masa ciała: 60–100 kg.
Kozły:
wysokość w kłębie: 85–110 cm,
masa ciała: 90–120 kg, a u silnych reproduktorów bywa więcej.
Rasa dopuszcza bardzo szeroką gamę umaszczeń: jednolite białe, kremowe, beżowe, rude, brązowe i czarne, łaciate, cętkowane i wielobarwne, z białymi znaczeniami lub bez.
Sierść jest krótka, delikatna, lśniąca i gładko przylegająca.
To jedna z ras najbardziej cenionych pod względem charakteru.
Typowe cechy:
duża inteligencja,
ciekawość otoczenia,
łatwość uczenia się rutyny,
silna potrzeba kontaktu ze stadem i człowiekiem,
przywiązanie do opiekuna,
wyrazista osobowość.
Anglonubijki reagują na imiona, rozpoznają ludzi, szukają kontaktu oraz chętnie uczestniczą w codziennych pracach gospodarskich.
W stadzie zwykle tworzą silne więzi oparte na naturalnej hierarchii, gdzie starsze sztuki często pełnią rolę przewodniczek.
Lubią własne towarzystwo i najlepiej czują się w stadzie złożonym z przedstawicieli tej samej rasy lub zwierząt o podobnym, spokojnym temperamencie.
Ze względu na łagodne usposobienie często ustępują bardziej dominującym i przebojowym rasom, przez co w mieszanych stadach mogą przegrywać konkurencję o paszę, najlepsze miejsca odpoczynku czy uwagę człowieka. Dlatego anglonubijki najlepiej prosperują tam, gdzie ich spokojny charakter jest respektowany, a dostęp do zasobów odpowiednio zorganizowany.
Użytkowość mleczna
Anglonubijka jest rasą mleczną o szczególnej jakości mleka.
Średnia wydajność
około 700–1000 litrów mleka w laktacji,
ok 2l w pierwszej laktacji – do 6 l mleka dziennie – w kolejnych, w zależności od dobrych warunków i silnych linii.
Cechy mleka:
bardzo wysoka zawartość tłuszczu – zazwyczaj 4,5–7%, czyli często nawet dwukrotnie wyższa niż u wielu ras wysokowydajnych,
dobra zawartość białka: 3,5–4,5%,
kremowa konsystencja,
bardzo dobra przydatność serowarska.
Mleko tej rasy cenione jest szczególnie do produkcji: serów dojrzewających, twarogów, jogurtów, lodów i wyrobów premium.
Rozród i plenność
Anglonubijki są rasą płodną i dobrze odchowującą młode.
Parametry
dojrzałość płciowa możliwa: 3–8 miesięcy,
zalecane pierwsze krycie: po osiągnięciu odpowiedniej masy i rozwoju, zwykle 12–18 miesięcy (rasa dojrzewa stosunkowo długo),
długość ciąży: około 150 dni,
częste porody mnogie: bliźnięta i trojaczki.
Wymagania hodowlane
Rasa dobrze adaptuje się do różnych warunków, jednak najlepiej rozwija się przy właściwym zarządzaniu.
Warunki utrzymania:
sucha, dobrze wentylowana koziarnia,
brak przeciągów, czyste legowiska,
dostęp do wybiegu i ruchu, ochrona przed długotrwałą wilgocią.
Profilaktyka
regularna korekta racic,
monitoring pasożytów,
program szczepień zgodny z zaleceniami lekarza weterynarii,
badania monitorujące choroby zakaźne,
prawidłowe żywienie mineralne.
Żywienie
Ze względu na potencjał mleczny i duży format ciała rasa wymaga dobrze zbilansowanego żywienia.
Podstawę stanowią
dobrej jakości siano zawsze dostępne,
zielonka lub pastwisko,
pasze treściwe dostosowane do wydajności,
stały dostęp do czystej wody,
bardzo ważne minerały i mikroelementy – ich odpowiednia podaż ma kluczowe znaczenie dla zdrowia, płodności i utrzymania laktacji.
Przy niedoborach anglonubijki często szybko ograniczają produkcję mleka – co może być cechą prawdopodobnie będącą echem przystosowania przodków rasy do życia w regionach o okresowych niedoborach paszy i wody.
Zwykle ucinają laktację również po ponownym zakoceniu, silnie kierując zasoby organizmu na ciążę, poród i odchów kolejnych młodych.
Długość życia
Przy dobrej opiece kozy anglonubijskie żyją średnio 8–15 lat.
Kozy anglonubijskie bywają przez miłośników rasy określane jako wręcz uzależniające. Decyduje o tym ich wyjątkowo przyjazny charakter, duża kontaktowość, silna więź z człowiekiem oraz ogromna różnorodność umaszczeń.
Każde zwierzę ma własny, niepowtarzalny wygląd i osobowość.
Często obserwuje się, że im większa koza lub kozioł, tym łagodniejszy i spokojniejszy bywa ich charakter. Zwierzęta o dużym formacie ciała nierzadko cechują się większym opanowaniem i stabilniejszym temperamentem, choć jednocześnie mają wyższe potrzeby żywieniowe oraz wymagają starannie zbilansowanej dawki pokarmowej, odpowiedniej do wzrostu, kondycji i produkcyjności.